Genetik Maaşı Ne Kadar?
Bugün, Kayseri’nin soğuk ama güneşli bir sabahında, içimde beliren düşüncelerle başlamak istiyorum. Bazen sabahları kalktığımda kendimi öylesine kaybolmuş hissediyorum ki, bir anda anlam arayışına kapılıyorum. O an, “Genetik maaşı ne kadar?” diye sormak istedim. Bilmiyorum, belki de bunun cevabını her an içinde bulduğum bir soru olarak, hayatımın geri kalanında sürekli soracağım. Ama, genetik, insanın içindeki maddi ve manevi olan her şeyi anlatmaya yetiyor mu, gerçekten?
Bir Sabah Uyandım, Kendi Gerçekliğimi Ararken
Geceyi beklemek, karanlıkta kaybolan her bir dakikayı yaşamak ve sabahın kör karanlığında gözlerimi açmak… Bugün sabah bir şey çok farklıydı. Tüm rutinlerim bir anda başka bir anlam kazandı. Her zaman olduğu gibi önce gözlerimi açtım ve yatağımda, Kayseri’nin o tanıdık, soğuk havası beni sarhoş gibi uyandırdı. Evdeki sabah sessizliği, her şeyin normal olduğu düşüncesini işaret etse de ben de bir şeylerin yanlış gittiğini hissediyordum. Bir gün, hayatımın bu dönüm noktasını aşmam gerektiğini biliyordum; “Genetik maaşı ne kadar?” sorusunun cevabını.
Çünkü, anladım ki sadece etrafımızdaki dünya ve bizi çevreleyen insanlar değil, genetik de hayatımızı şekillendiriyor. Hepimizin içinde bir yerlerde, uzaklardan gelen sesler gibi, bir geçmiş var. Kendi geçmişime dair çok fazla şey düşünmedim, ama bir sabah o geçmişin beni çağırmaya başladığını fark ettim.
Bir zamanlar annemle geçirdiğimiz o sabahları hatırladım; annem bana her zaman çok çalışmam gerektiğini söylerdi. O, çok güçlü bir kadındı. Ama arkasında neler olduğunu, gözlerindeki hüzünleri, asla bilemedim. Büyürken annemin bana bıraktığı miras belki de sadece o güçlü yönüydü. O güçlü yön de aslında bir çeşit genetik maaş. Belki, duygusal bir yük olarak bana aktarılan bir şeydi. O zamanlar, bunun ne kadar önemli olduğunu anlamamıştım ama şimdi, annemin bütün bu yıllar boyunca benim için yaptığı her şeyin bedelini çıkartmaya çalıştığımı hissediyorum.
Genetik Maaşımın Fiyatını Ödediğim O An
Beni bugünlere getiren sadece annem mi? Tabi ki hayır. Babamın etkisi de göz ardı edilemezdi. Zaman zaman babama bakıp, onun küçük bir çocuğun gözleriyle nasıl büyük bir adam olduğuna dair hislerimi düşündüm. Yeri geldi, onu anlamadım, yeri geldi ondan nefret ettim. Ama işte, genetik dediğin şey bir noktada birleşiyor. Sadece kan değil, bir insanın içindeki tüm karakteri oluşturan bir kavram.
Babamın hatalarını görüp, “Ben asla böyle olmayacağım” dedim. Ancak bugün fark ettim ki, o hataların bir kısmı bana miras kaldı. Genetik maaşım, bazen fazlasıyla ağır; geçmişin yarattığı gölgelerden kaçmak bazen imkansız. Bir yandan da bunu kabullenmeye başladım. Çünkü insanın içinde olduğu çatışmalar, o savaşlar, insanın gerçekliğini oluşturuyor. Hepimizin bir “genetik maaşı” var ve bu maaşın her zaman nakit olamayacağı gibi, bazen bedelini ödemek zorunda kalabiliyorsunuz.
Geçenlerde babamla bir konuşma yaptık, belki de hayatımın en zor konuşmalarından biriydi. O an, fark ettim ki, ne kadar çok benzemişim ona. Onunla çelişen, çok sevdiğim o noktalar var ama bazen bir kişiyle ne kadar farklı olduğunuzu söyleseniz de, içindeki bir parça her zaman onlara benzer. Genetik, sadece göz rengiyle sınırlı değil, o içindeki belirsiz özelliklerle, davranışlarla da devreye giriyor.
Sabaha Karşı Hüzünlü Bir Bekleyiş
Günün sonlarına yaklaşırken, o sabah uyandığımda içimdeki boşluğu anlamaya başladım. Genetik maaşım ne kadar? Bunu düşündükçe, geçmişin bana sunduğu her şeyin, her hatanın, her acının değerini bir parça daha anlıyorum. Kimseye kızamıyorum, çünkü bu bir anlamda hem ödül, hem de ceza gibi. Birçok şeyin, o genetik mirasla bağlantılı olduğunu biliyorum, ancak bu mirasın bana ne kadarını sunacağı, benden ne kadarını alacağı her zaman belirsizdi. Kendi içimdeki savaşlar, bazen çok yorucu hale geliyor. Ama gene de, her gün kalkıp bir adım daha atabiliyorsam, o genetik maaşın bedelini bir şekilde ödemişim demektir.
Şu an bile, Kayseri’nin o hüzünlü soğuk akşamına bakarken, o soruyu bir kez daha soruyorum: “Genetik maaşı ne kadar?” Ve biliyorum ki, yanıtı hayatın içinde bulacağım. Çünkü bu maaş, bugünüme kadar olan her anın birikimidir; hayal kırıklıkları, heyecanlar, başarılar ve yenilgiler. Bazen insana bir süreliğine ağır gelir, ama o bedeli ödemek, o yükü taşımak, sonra da kendi yolunu bulmak gerekir.
Zaman geçtikçe anlıyorum: Gelecekte, bu sorunun cevabı sadece benim değil, tüm geçmişimin ve içinde bulunduğum anın toplamı olacak. Bunu kabul ediyorum ve yeni bir günle birlikte, her şeyi daha net görebileceğimi umuyorum.